Antonio wszystko wiedzieć chciał o Soledad

raz widział ją gdy lekką stopą przez rynek szła

a innym razem on do jej piekarni wpadł

gdzie się w chlebowej skórce odbijała Soledad

Ach Antonio Soledad to samotność

czy ty nie wiesz że dla ciebie próżny ślad

po obcasie jej bucika nim rozpoznasz w bruku znika

nawet kiedy w mieście tango gra

A Antonio wciąż na nowo wracał tam

gdzie w kajzerkach chrupkich zapach Soledad

palił się do jej rogali gorzał bladł

gdy garść maku przesiewała Soledad

Ach Antonio Soledad to samotność

choćbyś zebrał po ziarenku cały mak

w każdym ziarnie spod jej palców szukać próżno ciepłych taktów

nawet jeśli dziś dla ciebie tango gra

I raz się jeden raz odważył zebrał sam

kiedy falbana na jej spódnicy z łopotem szmat

zerwała mu się w drżące ramiona jakby ptak

chciał wykuć w skórze dłoni na zawsze Soledad

złapał falbanę pociągnął lekko na końcu zaś

ona się miota jak wychudzony drapieżny ptak

rozkłada ręce wykrzywia obcas wygina kark

bo jak z Antoniem może tańczyć Soledad

Ach Antonio Soledad to samotność

czyżbyś nie wiedział że choć ją złapiesz w pas

im dla siebie chcesz jej więcej tym się cięższe robi serce

kiedy ona rzewnie tango w nim gra